Archive for July, 2009

დაწერას რომ არ ვაპირებდი ის პოსტი..

Posted in Just on July 14, 2009 by Lisa

არადა მართლა არ ვაპირებდი. და სად იყო და სად არა ყველაზე დიდი საიდუმლო წამეკითხა. სულ შემთხვევით. მერე მიდი და დაიძინე. თან სათაური იყო ისეთი. ყველაზე შავბნელ ჯურღმულებში ჩავძვერი შიგნით. ჩემთან. მერე მატარებელში დღეს გაკეთებული ჩანაწერები გამახსენდა. მერე ის რომ G-სთვის პასუხის პასუხი ჯერ კიდევ არ გამიგზავნია. არადა. მოკლედ აქ დავწერ, მერე მიულინკავ და გამცეს პასუხის პასუხის პასუხი.

პათანატომიურ კოშმარს რო შევეშვა. ჩემიც მყონის. არ ვუჩივი. თან ისეთი მრავალფეროვნებაა გარეკო შეიძლება. ნუ მამენტ ამაზე მეტი (?) ჰმ. მარა მაინც. ხო დღევანდელ დრაფტზე ვამბობდი. ნახევარი გვერდია. წვრილ-წვრილად. თან ჩემი ნაწერი. ჰეჰ. როგორც ცხონებული (!) ქართული მეუბნებოდა. –L, შენს ნაწერს მამაზეციერი ვერ გაიგებსო. ჰმ. ჰმ. და კიდევ ჰმ. ჯერ მამაზეციერის განმარტება მაინტერესებდა, მერე რა იყო გაუგებარი. ის არ ვიცი, მაგრამ მგონი სიმართლისგან მთლად (!) შორს არ არის. მე მიჭირს. და რავიცი იქ ხო ყველაფერს ისედაც ხვდებიან. (როგორ მეტყობა რომ ძილის დროა).

მინაჯღაბნებიდან ძლივს გარჩეული. :თავის მართლება: (ამას პრინციპულად არ გამოვიყენებ)

ხასიათი შემეცვალა. არ ვწუწუნებ. FUCKტს ავღნიშნავ უბრალოდ. ორი დღის წინ K-ს ველაპარაკე. შევეცადე მიმეხვედრებინა. შენ მაინც მაქაური ხარო. მითხრა ბოლოს. (მითხრა ან მახარა წერია, მამენტ ერთი სლეა, ვიცი რასაც გულისხმობდა).

შემეცვლა მონატრება-მიჩვევის კოეფიციენტი. შესაბამისად დამოკიდებულებაც (addiction). ყავა+მოსაწევი ატრიბუტიკით იფარგლება. ეგეც მიჩვევა არაა. ჩვევაა. ორი ვარიანტია. ან რეალურად გადავსხვაფერდი. ან ვირტუალიზაცია განვიცადე. (!) (ვსულელდები ასეთ ზე-მაღალფარდოვან სიტყვებს რომ ვქექავ ხოლმე, როგორ ვიტევ არ ვიცი).

ორივე ერთად მგონი. ყველაზე საინტერესო ისაა, რომ არ მაწუხებს. პროსტა დავიჭირე და გამისწორდა. ერთადერთი ინტეგრაციის ამბებია დასაკორექტირებელი. და მანდაც მარტო დეტალები.

მერე ჩემი გაჩერება იყო.

Continue reading

უმმ…

Posted in Just on July 5, 2009 by Lisa

ვინც მიცნობს, კარგად იცის აღსარებება-მონანიებებისგან ძალიან შორს რომ ვარ. მაგრამ რაღაც ამდაგვარი, მათთვის ვინც მკითხულობს და შესაბამისად არ მიცნობს. გადაბარგებამ და რვა-რვა საათიანმა სამდღიანმა ბლოკ-სემინარმა უამრავი დრო წაიღო. ბოლო ერთი კვირის განმავლობაში ფაქტიურად არ მძინებია. შედეგი ახეული სახე.

რამდენიმე პოსტის იდეა მაქვს. პერიოდულად ჩანაწერებს ვაკეთებ. საბოლოოდ გამოვა ალბათ რამე.

დავლაგდისავით. ყოველ შემთხვევაში, ოთახში შემოსვლისას პირველადი ეფექტი ეგეთია. წვრილმანები დამრჩა. კედლები ძალიან მეთეთრება ისევ. სასწრაფოდ ვსაჭიროებ შესაბამისი მაღაზიების დალაშქვრას. ნაკუწები, აი კარებებზე რომ ვაკრავ ხოლმე უკვე გადავარჩიე. ეხლა დრო მინდა, ხოდა საიდან გამოვჭრა (დრო) არ ვიცი. არ მყოფნის ეს 24 საათი, რომ ვამბობ არ გჯერათ.

დღის აღმოჩენა: წინა მეზობლის დატოვებულ, საზეიმო ვითარებაში გადმოცემულ ორ უზარმაზარ ხმის გამაძლიერებელს – ხადავოი ქართულით კალონკას, აიპოდი უერთდებააააა… მეზობლები ***ზე…

მეზობლებზე გამახსენდა. პირველი ღამის ეფექტი (ეს ის არაა რასაც შენ ფიქრობ), გადმოსვლის პირველი ღამის ეფექტი: აქამდე ხო გამოკიდებული ვიყავი მეათე სართულზე, ტრანსპორტი, ხმაური, პიპინი, გინება არ გამიგია სამი თვეა. შოკი მქონდა. ტატოს (ჩემი ძველი მეზობელი) ჰაუსები მენატრებოდა უნდა ვაღიარო. 

პირველი ღამე. ფანჯარა ცხადია ღია. მგონი 38°C ღამით. და რა მესმის, კი არადა რა აღარ მესმის: მუსიკა ბოლო ხმაზე. თან სხვადასხვა ერთდროულად. ყვირილი. ყაყანი. სიცილი. ბოთლების მტვრევა. გამთენიისას ჯლაგუნით დაბრუნებული გახრონწილი მთვრალი ფლეტმეითი. მოკლედ ბედნიერებების მთელი პაკეტი.

მეზობლებო, მადლობთ რომ ასეთები ხართ. რომ თქვენთვის არ არსებობს “11საათზე დაეყარენით და დაიძინეთ” პრინციპი. ელოდეთ, სულ მალე ფანჯრებს გამოვაღებ, ზემოთხსენებულ კალონკებს ბოლომდე ავუწევ. ფანჯრის რაფაზე დამდგარი, გეტყვით სულ ერთ ფრაზას. ზე-ქართულს. რომელშიც დატეული იქნება მთელი ჩემი სითბო და პატივისცემა. ასე მხოლოდ ჩვენ გამოვხტავთ გრძნობებს. ამაში არაფერია ნეგატიური. ასე მხოლოდ ჩვენ შეგვიძლია ვუთხრათ მეორეს რომ გვიყვარს. რომ პატივს ვცემთ. და რომ მათ გარეშე ცხოვრება არ შეგვიძლია. ხოდა მეზობლებო, თქვენი დედაც მოვტყან…