სტუდენტკა კამსამოლკა


აპრილი – Mr. Tambourine Man  ცოცხლად მოვისმინე თვითონ Mr. Tambourine-სგან და მივხვდი რომ ეს ყველაფერი ღირდა. ღირდა, სრულიად ცარიელ ქალაქში ცხოვრება. ყოველშემთხვევაში ხალხი ამართლებდა. ნელნელა წრეც ჩამოყალიბდა. და დაიწყო…

პირველი გრძნობა – სახლში ვარ – იყო. პაკაზუხობის და პეროს გარეშე. იმ კატეგორიას ვეკუთვნი, ამბებს სუნებით რომ იმახსოვრებენ. (სკოლა = მასტიკა+ნახერხი+ნავთის ფეჩი (©დამრიგებელი) მაგალითად), ბერლინიც ეგეთი იყო ჩემთვის. ტეგელის… ტეექელის… ალექსის… გეგმის მიხედვით წავიდა ყვეაფერი. პირველი გაჩერება სთარბაქსი ფრიდრიჰზე.

მერე სიცარიელეში გადავბარგდი. და ასინილა: 1. აი სად დაგენძრა. (პარდონ მაგრამ სხვანაირად ამ გრძნობას ვერ გამოხატავ) 2. ქალაქი სადაც მოსახლეობა 500 000ზე ნაკლებია არ შემიძლია 3. ხელი გაანძრიე და აზზე მოდი გოგო (!)

ამიტომაც ვამბობ, tambourine-ს ხმა რომ გავიგე, მივხვდი ღირდა. ერთი კვირით ადრე ჩამოსვლაც.

მაისი – რეფერატი – ჩათვლა – საკურსო – სკაიპიზაცია – ბინის ძებნა на грани нервного срыва

ივნისი – რეფერატი – ჩათვლა – საკურსო – ბინის ძებნა за грани ოღონდ

ივლისი – ბინა ვიპოვე. გადმოვედი. (ხელი გაანძრიე გოგოს შედეგი). ვერასდროს ვიფიქრებდი თუ ასეთი ძნელი იქნებოდა. ამდენად ჩემს ნერვებზე გადაივლიდა (ნუ სხვა ვისაზე მამენტ მარა მაინც) ესპანური სასტუმრო რომ არის ფილმი აი ზუსტად ეგეთ სიტუაციაში ამოვყავი თავის ბოლოს.

Personal Jesus. ცოცხლად. მივხვდი, რომ ღირდა – ეს ის სიტყვა არაა. 2’გაზმი. თუ გინდა მუსიკალური, თუ გინდა ისე. მაგრამ FUCKტი ჯიუტია. გავხდი კიდევ უფრო დეპრესიული სექტანტი.

აგვისტო – გასაკუთრებული არც არაფერი. შუალედებშიც ვიღაცეები ჩამოდიოდნენ. მოკლედ ბერლინი ერთი დიდი პრახადნოი დვორია, როგორც ამბობდა ხოლმე ბებო, რომელიც აღარ იყო. ხოდა ამ პრახადნოი დვორში ვცხოვრობ მეც. კვირა არ გავა. ნუ კარგი ორი კვირა მაინც ვინმემ არ დარეკოს, ან არ მოგწროს – ისადა ბერლინში თუ ხარ, მე ჩამოვდივარ, სამი საათი მაქვს დრო და ა? ხოდა ნუ მიდი და ნუ ნახავ, აბა რა ორი წელია ალბათ არ გინახავს.

Advertisements

2 Responses to “სტუდენტკა კამსამოლკა”

  1. ჰეჰ
    ბერლინი ჩემთვის СССР ბარია, სადაც ისე შეგიძლია იცხოვრო, შენს თავსაც ვერ შეამჩნევ ქუჩაში და საერთოდ, გეგონება, რომ მთელი ცხოვრება იქ ცხოვრობდი და სულ გეზიზღებოდა.
    როცა დავბრუნდები, მეც მოგწერ… 25 წელია არ გვინახავს ერთმანეთი, нельзя так шутить.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: