უმმ


თებერვალი – გუდაური. გარეთ ცხვირი რომ არ გამიყვია. “კანატკას” რომელსაც ავყევი, იმას რომ ჩამოვყევი _ ისეთი. მაინც დავიწყვი პირველ დღეს. თბილისში ჩამოსულს დამცინეს, ისეთი თეთრი ვიყავი. დირექტორმა, კი დაიჯერა რომ ნამდვილად სემინარი მქონდა.

ვიზის მორიგი მახინჯი ფოტო. ვიზა. რამაგარიამივდივარ გრძნობა. ისევ გუდაური. უფრო მნიშვნელოვანი. ასევე უზაგრო. მაინც. ავტოსტოპით წამოსვლის უშედეგო მცედლობა. მარშუტკა (rock).

მარტი – любовь по будням კვირის სხვა დღეებშიც გძელდებოდა. მერე ჩემოდანი ჩავალაგე. ჩემებს უკვე აღარ ეგაცილებებოდათ. რამდენჯერ შეიძლება. ისეთები დაკონტაკტდნენ გაცილებაზე, ვერავინ რომ დაიჯერებდა (chuckle). ნუ ბოლო დროს ეგრე გამოდის, დაბადებისდღეები ქენსელდება. შესაბამისად დახვედრა-ჩამოსვლის, აეროპორტიზაციების დროს ვხვდებით. ვერ ვიტან. აი ხლაპუშკებით და ბუშტებით. განსაკუთრებით გაცილებებს. სხვას რომ ვაცილებ კიდევ შეიძლება. გააჩნია ვის, მაგრამ მაინც. აი, მე… არააა… და საერთოდ თუ მგრძნობიარე (!) ხარ. არ გინდოდეს. ისედაც რამეარდაგრჩეს პანიკა მაქვს.

და მთელი ეს მომენატრები. არ დაიკარგო. მალე ჩამოდი ტრუხა ბაზარია.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: