Archive for February, 2010

Весна

Posted in Just on February 26, 2010 by Lisa
Процент сумасшедших в нашей квартире
Увеличится, если ты не придёшь.
Весна – не весна, если ты позабыла
Свой город дождей, этот садик и дом.
В коммунальной квартире – Содом и Гоморра,
Кошки рожают, дети орут.
И посудой гремят соседские монстры,
Курят и курят, и счастье куют.
Весна, весна идёт!
Весне дорогу!

Но я понимаю, что всё тебе это
Давно надоело и больше чем жить.
Что нет пустоты, есть отсутствие веры,
Что нет нелюбви, есть присутствие лжи.
А март своим безразборчивым бредом
Уложит в свой грунт тела молодых,
Да так, чтоб не смог реаниматор
В искусстве своём сам себя превзойти.

Весна, весна идёт!
Весне дорогу!

И что из того, что растоптаны связи,
И что из того, что молчат провода?
И что из того, что все песни похожи
Одна на другую, а та – на тебя.
В моей преисподней как будто бы людно,
Но поздно сшивать уже рану край в край,
И я разделяю все случаи жизни
На что было до и после тебя.
Весна…

Светлана Сурганова. 1992
Advertisements

შუა ფურცელი ამომიხიე რა…

Posted in Just on February 24, 2010 by Lisa

წამოსვლამდე ჩემი ხარა-ხურა ყუთებში შევფუთე. ტომ სოიერის ჯიბეები მონაგონია. ხელსაწმენდები წარწერებით. ფოტოები. რვეულის ბოლო გვერდები. გაკვეთილების პროტოკოლი.

დემოგრაფიის სემინარი. კვირა დილა. 9 საათი. ამას უსინდისობა ქვია მეტი არაფერი. მეოთხე დღეა 9:00-18:00. ექვსის ნახევარზე ვიღვიძებ. როგორ რეკავს ხუთი საათიდან ხუთ წუთში ერტხელ, ბ-ანალური იქნება რომ დავწერო.

ბოლო ბლოკია _ ამიტომ ვიტან. მეორე მანდარინი. ამ გოგომ აშკარად არ იცის ლაპარაკი. თან ისევ შვედეთზე ლაპარაკობს. ნახევარი წელი ცხოვრობდა. შესაბამისად ყველა რეფერატში შვედეთს რევს. მაინც ვერ ყვება. სულ პირველი ჯგუფური მოხსენების გაკეთება ერთდ მოგვიწია. საშინელი იყო.

ორ საათშია შემდეგი პაუზა. :|

იანვრის ბოლო დღეა. უნას უყვარს. ქაუნთდაუნი აქვს ხოლმე დაწყებული აგვისტოს ბოლოდან შემდეგ ზაფხულამდე. მზე გამოვიდააა, უბრალოდ ყინულის შვიდსანტიმტრიანი თუ გადნება ოდესმე მადლობელი ვიქნები. მოცურების საწინააღმდეგო ჯაჭვები და ამბები აღარ შევლის ამ ამბებებს. ორი დღის წინ ქეის ველაპარაკე. აცივდა თბილისში და ბედნიერი ვარო. მეთქი უკვე იმდენი ბედნიერებები მაქვს სად წავიღო აღარ ვიცი თქო.

მერე გამახსენდა შარშან ერთად მოვდიოდით ხოლმე სამსახურიდან ხშირად. ქუდს და ქოლგას არ ვცნობდით. ნუ მამენტ არც ციოდა შარშან ასე ძალიან. –20 არ იყო ყოველ შემთხვევაში. მაგრამ მაინც მასე იქნებოდა.

სახელმწიფოს როლი ურბანიზაციის, გლობალიზაციის, და გლობალური დათბობის პროცესებში.

არადა მართლა საინტერესოა მგონი. ჲანი გენიალური ტიპია. მოდის მუდმივად გამოუძინებელი. დაუძლეველი დემოგრაფიული პრობლემებბი. იტოგში ტრაკშi ვართ. აწი აღარაფერი გვეშველება. გლობალური დათბობა. დაბალი შობადობა, მაღალი სიკვ-ტილიანობა. არარელევანტური საპენსიო სისტემა. აუთენტური ცოდნის ნაკლებობდა. იდეოლოგიური მანიპულაციის საფრთხე. მეგაპოლისების გამოსხივების ეფექტი ურბანიზაციის პროცესში.

ვანგას მონათხრობი: კლიმატის ცვლილება, წყლის დაშირობა. საკვების ნაკლებობა. მჟავა წვიმები-ამაზე ჯერ კიდევ ნარგიზა ლაპარაკობდა. 2025 წლის პროგნოზი წყალთან მიმართებაში. აფრიკას და სამხრეთ აზიიიას დაენძრა, ზატო ევროპა დდა სხვა მასონური სახელმწიფოები გადარჩება.

ჯანმრთელობის სისტემა. ნეგატიური გამოსხივება, სიკვდილიანობიის მატება სიცხის გამო.

vón Government zu Governance

P.S სადღაც ერთი თვის წინ ვწერდი. ვციდილობდი სემინარზე ცოტა სერიოზული სახე მქონოდა. მოკლედ ეს ყველაფერი იმას გავს, სკოლაში. მაშინ როცა ბიჭები კარაბლიკებს, და ტანკებს თამაშობდნენ, გოგოების რვეულებიდან ამოხეულ შუა ფურცლებზე. ჩვენ ამ დროს რვეულის ბოლო გვერდზე გაკვეთილის პროტოკოლს ვწერდით. типа ირაკლიმ მაკას ტრუბკით საკერავი ნემსი ესროლა. ამ დებილმა ისევ ვერ იგრძნო. არადა შეერჭო.