One life stand

Posted in Just on April 19, 2010 by Lisa

დიდი ხნის წინ ჩავინიშნე სათაურად.  ვფიქრობდი დამეწერა. აღარ ღირს…

და ეს Fოტოც ისე. სხვათაშორის. შემთხვევით წავაწყდი.

Continue reading

Advertisements

On the (cross)road

Posted in Just on March 26, 2010 by Lisa

ჩვენ ტერმინალში ვცხოვრობთ.

აეროპორტის თაობა დაგვარქვა ჩემმა მეგობარმა. თვითონაც ეგეთია.

90იანების მიგრაციის პირველ ტალღაში არ მოვყოლილვართ. მაშინ სკოლა იყო. პავლოვზე სროლა. ბლЯდსკი ბაღში რაზბორკები.

ჩვენ მერე ავიბარგეთ. ორიათასისკენ.

ნელ-ნელა.

ცოტ-ცოტა.

მოკლე-მოკლე.

მერე ჩავრჩით.

მგონი.

ოღონდ სად არ ვიცი.

ჩვენი ბავშვობის ოთახებში სხვები ცხოვრობენ.

ჩვენები ამბობენ რომ გადავჯიშდით: გვაქვს უსაფუძვლო ამბიციები. ზედმეტი დამოუკიდებლობა. არავითარი იდენტურობა. აღარც ეთნიკური მიკუთვნება.

ჩვენ აეროპორტის თაობა ვართ. ჰაერში ვცხოვრობთ. მისამართს ხელფასის მიხედვით ვიცვლით.

გვაქვს ჩემოდნები მუდმივ მზადყოფნაში. სულ უფრო ნაკლები ბარგით და „ჩემებთან რაღაცას გაგატან“ ადგილით.

ჩვენ ტრანზიტულ-ტერმინალში ვცხოვრებთ. პირდაპირი რეისი არ გვაქვს. არც მიმართულება.

სამაგიეროდ გვაქვს ბლოგი და ფეისბუქის ექაუნთი.

ჩვენ არ ვცნობთ ადნაკლასსნიკებს. ვამბობთ რომ გოიმობაა. მაგრამ ძველ კლასელებს მაინც ვეძებთ.

გვაქვს მეტროს პრაიზნოი. ხანდახან სექსიც. მაინც გვენატრება თბილისის ტაქსებში ზასაობა.

ჩვენ ფრენებს შორის ვცხოვრობთ. და ამ დროს ვაფრენთ.

ლიტ.კაჶეში ინტერნეტი ეკიდება. სამაგიეროდ, მაინც გაშლილი გვაქვს ნეტბუქები. ვატარებთ სათვალეს. კონცეტრირებული სახით შემდეგ შეხვედრას ველოდებით.

ახლობლების ნახვის გრაფიკი გაწერილია. ლიმიტირებული. სამაგიეროდ ყოველთვის გვრჩება დრო ძველი მეგობრებისთვის. რომლებთანაც ოდესღაც ფლირტი გვქონდა. იმათი სასაუბბრო თემები არ შეცვლილა თურმე. გული გწყდება სადღაც. სადღაც გიხარია, რომ თვითონ შეიცვალე.

ვეღარ ვიტანთ რეპლიკებს. რომ “სადაც ჩევნ ვართ ძალიან მაგარია”, “ჩვენც მაგარი ტიპები ვართ იმიტო რო წავედით”. და იქ იმიტო ჯობია, რომ თვითონ არასდროს ყოფილან.

მხოლოდ ჩვენ ვიცით. სადღაც შიგნით. რომ ეს ყველაფერი ფიქციაა.

ფიქცია რეალურ დროში. ვირტუალურ სამყაროში.

მერე ისევ ვკრავთ ჩემნოდანს.

да выключите кто нибудь эту рыбу

Posted in Just on March 12, 2010 by Lisa

კომუნაში მინდოდა მეცხოვრა ყოველთვის. (წერა დავიწყე თუ არა, ჯერ ერთმა გამოირა, მერე მეორემ, ბოლოს მესამესთან წავედით). მოკლედ თავიდან ვიწყებ:

ყოველთვის მინდოდა კომუნაში მეცხოვრა. ჯერ ჰიპობანას ვთამაშობდი. მერე შესაბამის ფორუმზე ვწერდი. სანამ უსერებმა ცოცხლად არ დაჭამეს ერთმანეთი. (ჰიპები ნუ (!)) არ ღირდა. წამოვედი. მერე ასე ვერთობოდი. 

დღეს ტელეფონის დალაგებისას (!) საინტერესო note ვიპოვე. მთავარი ის კი არ არის ცხოვრებაში ერთხელ იყო ჰიპი. მთავარია მთელი ცხოვრება დარჩე ჰიპად. (დათო ტურაშვილი) 2004 წელი მესტია. (ეს უკვე ჩემი მინაწერი).

ზუსტად მაშინ. უამინდობის გამო, რომ ჩავრჩით. მუჭში მოქცეულ ბოლო ღერებს ვეწეოდით მე, ნინა და დედა. ვლაპარაკობდით გაოგნებამდე. ის იხსენებდა. ჩვენ ვოცნებობდით. მესამე კურსზე გადავდიოდით. არადა იმ ზაფხულს ლჰასაში გვინდოდა წასვლა. სიმშვიდე დედამიწაზე მარტო ტიბეტში  და სვანეთშია. თქვა ნინამ. (ესეც ტელეფონში ვიპოვე). მეორე დილით ქვედა გზით დავბრუნდით.

სენტიმენტალური ნაგვის გარეშე: ისეთი ორი კვირა აღარ ყოფილა. ყველაფერი გაჩვეულებრივდა. ნომადივით დავიწყე ცხოვრება. იქ სადაც არ ვიყავი მენატრებოდა. ეხლა ჩვევაში გადავიდა. ესეც. ეხლა კომუნაშიც ვცხოვრობ. მაგარი სტრანნი გრძნობაა. დაჭრილ ვაშლს რომ ჩაკბეჩ, და მიხვდები რომ მანამდე ვიღაცამ იმავე დანით ხახვი დაჭრა და არ გარეცხა. საბოლოოდ ვერ ხვდები რას ჭამ. არც ეშვები. მჟავე, მწვანე ვაშლი მაგრა გინდოდა. მერე რა თუ სხვა გემოც დაყვება. ესეც კომუნალკის изюминкებია.

ჩანდა თეთნულდი.  и за окошком альпы. და კომუნაში მინდოდა მეცხოვრა.

P.S აშკარად სათაური ვერ. მგონი რაღაც სხვა მინდოდა დამეწერა. სადღაც ხუთ დღეში ცოტა ხნით ჩავდივარ. სვანეთში ხომ არ ავსულიყავი?

Весна

Posted in Just on February 26, 2010 by Lisa
Процент сумасшедших в нашей квартире
Увеличится, если ты не придёшь.
Весна – не весна, если ты позабыла
Свой город дождей, этот садик и дом.
В коммунальной квартире – Содом и Гоморра,
Кошки рожают, дети орут.
И посудой гремят соседские монстры,
Курят и курят, и счастье куют.
Весна, весна идёт!
Весне дорогу!

Но я понимаю, что всё тебе это
Давно надоело и больше чем жить.
Что нет пустоты, есть отсутствие веры,
Что нет нелюбви, есть присутствие лжи.
А март своим безразборчивым бредом
Уложит в свой грунт тела молодых,
Да так, чтоб не смог реаниматор
В искусстве своём сам себя превзойти.

Весна, весна идёт!
Весне дорогу!

И что из того, что растоптаны связи,
И что из того, что молчат провода?
И что из того, что все песни похожи
Одна на другую, а та – на тебя.
В моей преисподней как будто бы людно,
Но поздно сшивать уже рану край в край,
И я разделяю все случаи жизни
На что было до и после тебя.
Весна…

Светлана Сурганова. 1992

შუა ფურცელი ამომიხიე რა…

Posted in Just on February 24, 2010 by Lisa

წამოსვლამდე ჩემი ხარა-ხურა ყუთებში შევფუთე. ტომ სოიერის ჯიბეები მონაგონია. ხელსაწმენდები წარწერებით. ფოტოები. რვეულის ბოლო გვერდები. გაკვეთილების პროტოკოლი.

დემოგრაფიის სემინარი. კვირა დილა. 9 საათი. ამას უსინდისობა ქვია მეტი არაფერი. მეოთხე დღეა 9:00-18:00. ექვსის ნახევარზე ვიღვიძებ. როგორ რეკავს ხუთი საათიდან ხუთ წუთში ერტხელ, ბ-ანალური იქნება რომ დავწერო.

ბოლო ბლოკია _ ამიტომ ვიტან. მეორე მანდარინი. ამ გოგომ აშკარად არ იცის ლაპარაკი. თან ისევ შვედეთზე ლაპარაკობს. ნახევარი წელი ცხოვრობდა. შესაბამისად ყველა რეფერატში შვედეთს რევს. მაინც ვერ ყვება. სულ პირველი ჯგუფური მოხსენების გაკეთება ერთდ მოგვიწია. საშინელი იყო.

ორ საათშია შემდეგი პაუზა. :|

იანვრის ბოლო დღეა. უნას უყვარს. ქაუნთდაუნი აქვს ხოლმე დაწყებული აგვისტოს ბოლოდან შემდეგ ზაფხულამდე. მზე გამოვიდააა, უბრალოდ ყინულის შვიდსანტიმტრიანი თუ გადნება ოდესმე მადლობელი ვიქნები. მოცურების საწინააღმდეგო ჯაჭვები და ამბები აღარ შევლის ამ ამბებებს. ორი დღის წინ ქეის ველაპარაკე. აცივდა თბილისში და ბედნიერი ვარო. მეთქი უკვე იმდენი ბედნიერებები მაქვს სად წავიღო აღარ ვიცი თქო.

მერე გამახსენდა შარშან ერთად მოვდიოდით ხოლმე სამსახურიდან ხშირად. ქუდს და ქოლგას არ ვცნობდით. ნუ მამენტ არც ციოდა შარშან ასე ძალიან. –20 არ იყო ყოველ შემთხვევაში. მაგრამ მაინც მასე იქნებოდა.

სახელმწიფოს როლი ურბანიზაციის, გლობალიზაციის, და გლობალური დათბობის პროცესებში.

არადა მართლა საინტერესოა მგონი. ჲანი გენიალური ტიპია. მოდის მუდმივად გამოუძინებელი. დაუძლეველი დემოგრაფიული პრობლემებბი. იტოგში ტრაკშi ვართ. აწი აღარაფერი გვეშველება. გლობალური დათბობა. დაბალი შობადობა, მაღალი სიკვ-ტილიანობა. არარელევანტური საპენსიო სისტემა. აუთენტური ცოდნის ნაკლებობდა. იდეოლოგიური მანიპულაციის საფრთხე. მეგაპოლისების გამოსხივების ეფექტი ურბანიზაციის პროცესში.

ვანგას მონათხრობი: კლიმატის ცვლილება, წყლის დაშირობა. საკვების ნაკლებობა. მჟავა წვიმები-ამაზე ჯერ კიდევ ნარგიზა ლაპარაკობდა. 2025 წლის პროგნოზი წყალთან მიმართებაში. აფრიკას და სამხრეთ აზიიიას დაენძრა, ზატო ევროპა დდა სხვა მასონური სახელმწიფოები გადარჩება.

ჯანმრთელობის სისტემა. ნეგატიური გამოსხივება, სიკვდილიანობიის მატება სიცხის გამო.

vón Government zu Governance

P.S სადღაც ერთი თვის წინ ვწერდი. ვციდილობდი სემინარზე ცოტა სერიოზული სახე მქონოდა. მოკლედ ეს ყველაფერი იმას გავს, სკოლაში. მაშინ როცა ბიჭები კარაბლიკებს, და ტანკებს თამაშობდნენ, გოგოების რვეულებიდან ამოხეულ შუა ფურცლებზე. ჩვენ ამ დროს რვეულის ბოლო გვერდზე გაკვეთილის პროტოკოლს ვწერდით. типа ირაკლიმ მაკას ტრუბკით საკერავი ნემსი ესროლა. ამ დებილმა ისევ ვერ იგრძნო. არადა შეერჭო.

შობის მაგივრად

Posted in Just on January 7, 2010 by Lisa

რაღაცას ვსვამდით ლიმონით. მერე ავლაპარაკდით. ერთმა დაახეთქა 31ში ქორწილი მაქვსო. აგვისტოს ოღონდ. ნოემბერში უკვე ვიცოდი. შოკი იყო. არ მეგონა რომ აქაც ასე. ხო ნუ ყველას რო შვილები ყავს. გათხოვილი გოგოები და იმათი ქმრები, რომ ვერ ხვდებიან მე რატო არ მინდა. მკიდია. აი მერე რო მკერავნ რო იქნებ მაინც მეფიქრა ვფსიხდები. აქაც დავაფრქვიე ყველაფერი რასაც ვფიქრობდი. ელენას გარდა არავინ დამეთანხმა. ელენა იტალიელია. აი ისეთი ფილმებში როა. რაღაც მუხტი მოაქვს. ყოველ დილას მშობლიურ ენაზე დედის ტრაკს აგინებს ბერლინის ამინდს. ზამთარში განსაკუთრებით. წიგნი ხო არ დავწერო ყველა ჩემ კაცზე. ეგეთი რამე კარგად იყიდება. რაღაც ხეირი ხო უნდა იყოს მაგათგანო. მეორე ვარიანტიც ქონდა. მონასტერი. :D ნუ რადი რაზნოობრაზია.

გახსნილდა. ხალადეცი იქნებოდა ბევრგან. არასდროს მიყვარდა, რელიგიური კი არა საერთოდ დღესასწაულები. ბავშობის ტრამვაა. ეს ორი სახლი… კიდევ ერთი მიზეზი… 

ის წიგნის იდეა აშკარად მომეწონა. პროსტა უკვე იმდენმა დაწერა. თან ჩამონათვალი აშკარად არასაკმარისია. მაგრამ ოდესმე ერთი ნოველის გამოცხობა შეიძლება. ყველამ საბოლოოდ ისე ააწყო როგორც უნდოდა. მერე მირეკავდნენ და მამცნობდნენ ცხოვრების აფდეითებს. თითქოს ჩემ გამო ცვლიდნენ რამეს. ან მე მითხოვია ოდესმე თითქოს სტაბილური ცხოვრება დაიწყე-თქო.

და მეც, вспоминая моих грустных… ნუ როგორც არის. ერთმა ეგეთმა ლინკი მომწერა – ტექსტი გგავსო. უკვე დაწერას ვაპირებდი და ეს ლინკიც ვნახე. სტრანნი განწყობა მოვიდა. მოკლედ კარგად იყავით სადაც ხართ და როგორც ხართ. მეც ზუსტად ისე ვარ როგორც მინდოდა. 1:1 ვოტ. (არა, ეს ცოტა აგრესიულად გამომივიდა, ეგრე არ მინდოდა, თქვენ მაინც ხომ მიცნობთ, მაგრამ მართლა მასე ვარ).

Under the Bridge

Posted in Just on December 17, 2009 by Lisa

just another mood…